درد و التهاب شرایط آزاردهنده ای را برای انسان ایجاد می کنند و معمولاً هم اگر علائم بیماری خاصی نباشد راهی جز تحمل کردن ندارند. اما تمامی این درد ها و التهاب ها راه درمان و تسکین مخصوص خود را دارند.

درد شما ممکن است به خاطر آرتروز، دوره های درمانی ، سندرم درد اسکلتی-عضلانی یا یک مصدومیت قدیمی باشد. به هرصورت اولین راه مقابله با آن کنترل کرد درد ، ورم و التهاب است. راهکار ما برای این مشکلات چیست؟

مرحله اول یک برنامه مدیریت این دردها با مشورت پزشک شما است تا ریشه درد و علت آن مشخص شود. پس از آن می توانید یکی از روش ها یا ترکیبی از چند روش مدیریت درد و التهاب را اجرا کنید.

اولین چیزی که باید بدانید تعریف درد است:

« درد یک تجربه حسی و عاطفی ناخوشایند است.» البته تمرکز بر بخش حسی آن ما را از بخش عاطفی که شخص را در معرض رنج و احساسات بد قرار می دهد غافل می کند.

چرا اشخاص درد را به شکل های مختلف تجربه می کنند؟

درد یک عکس العمل طبیعی و واقعی بدن است و شکی در آن نیست. اما بنا به درک هر فرد از میزان درد که به فیزیولوژی او بر می گردد این حس را تجربه می کند. مثلا افرادی که از درد می ترسند یا اظطراب دارند درد را بیشتر و دردناک تر از کسانی که تنش های فوق را ندارند حس می کنند.

مدیریت درد: درمان ذهنی و جسمی

در مدیریت درد باید توجه داشته باشیم که آن را از هر دو جنبه فیزیکی و روانی به آن نگاه کنیم. هرچند درمان های دارویی طولانی مدت باید در دستور کار مدیریت درد قرار بگیرد اما نباید از روش های دیگر برای درمان درد و التهاب غافل شویم.

درمان درد ، التهاب و ورم با دارو:  داروهای زیادی برای تسکین درد و التهاب وجود دارند که همه ما بسیاری از آن ها را به اسم مسکن می شناسیم. توصیه ما این است که مسکن های بر پایه مورفین (مثل استامینوفن و کودئین) و بنزن (مثل دیازپام و لورازپام) را بدون تجویز پزشک مصرف نکنید. به طور کلی شاید تسکین مقطعی دارویی ساده ترین وراحت ترین راه برای ساکت کردن درد و ورم و التهاب باشد اما بهترین راه نیست. این درمان ها معمولا عوارض جانبی زیادی دارد و در طولانی مدت می تواند آسیب های جدی به بدن وارد کند.

درمان درد ، التهاب و ورم با تراپی

تراپی از دید بسیاری از متخصصین نه کاملا جز درمان های فیزیکی درد و التهاب قرار می گیرند و نه کاملا جز درمان های روانی. تراپی معمولاً ترکیبی از درمان های روانی و فیزکی برای درد است.

فیزیوتراپی: یکی از بخش های اصلی برنامه مدیریت درد فیزیوتراپی است. درد و التهاب می تواند با انجام حرکات و تمرینات غلط تشدید شود. یک فیزیوتراپیست متخصص می تواند به شما تمرینات و روش های صحیح کار کردن را تجویز کند تا از تشدید درد جلوگیری کند و باعث تسکین و بهبود ناحیه درد و ملتهب شود.

تراپی شناختی: در این روش با دادن اطلاعات و آموزش، بیمار از علت درد وو دلایل صدمه و التهاب آگاه می شود. بدین ترتیب ماهیت دردی که به آن دچار است را بهتر می شناسد. این امر باعث تسکین درد و کنار آمدن بیمار با التهاب موردنظر می شود که به کاهش میزان دریافتی مغز کمک بسیاری می کند.

خرید لنز

لنز تماسی یا لنز چشمی برای مقاصد متنوعی به کار می رود؛ بعضی ها برای تصحیح عیوب انکساری (در مکالمات روزمره به آن ضعیف شدن چشم می گوییم) و برخی دیگر بخاطر زیبایی و تغییر رنگ چشم. عموماً کسانی که اقدام به خرید لنز رنگی می کنند هدف مشخص، مصرف موقت و خودخواسته دارند که درصورت بروز مشکل می توانند دیگر از لنز استفاده نکنند. عمده کسانی که دنبال مزایا و معایب خرید لنز می گردند افرادی با چشمان ضعیف هستند. اولین نکته ای که در مقایسه لنز و عینک می توان بیان کرد این است که با استفاده از لنز طبی، دیگر مشکل های همیشگی استفاده از عینک وجود ندارد. با خرید لنز می توان از عینک های آفتابی غیرطبی استفاده کرد، برعکس عینک لنزهای تماسی بخار نمی کنند، زیر باران و برف خیس نمی شوند و با آن ها به راحتی می توان به فعالیت های ورزشی پرداخت. حتی برخی اعتقاد دارند با خریدن لنز طبی و کنار گذاشتن عینک چهره زیباتری پیدا می کنند و حداقل چند گرم بار از روی دوششان برداشته می شود. به هرحال در کنار این مزایا لنزهای چشمی دارای نقاط ضعفی هستند که اگر در هنگام خرید و نگهداریشان رعایت شود-خصوصاً برای کسانی که نمی خواهند عینک بزنند یا عمل لازیک انجام دهند، می توان بدون هیچ مشکلی از آن ها استفاده کرد.

خرید لنز مناسب حتی لنز رنگی برای مصارف زیبایی باید تحت نظر چشم پزشک انجام شود. بسیاری بر این باورند که استفاده از لنز می تواند برایشان خطرناک باشد اما این باور سال هاست منسوخ شده و با پیشرفت های حاصل شده در این صنعت امروزه برای تمامی چشم ها لنز مناسب وجود دارد، به گونه ای که بسیاری از ورزشکاران حرفه ای در ورزش های پربرخورد هم از آن ها استفاده می کنند. امروزه لنزها بسیار رایج تر از همیشه هستند. براساس آمار مرکز کنترل بیماری های آمریکا (CDC) ۹/۴۰ میلیون نفر از آمریکایی های بالای ۱۸ سال (حدود ۱۷ درصد جمعیت بزرگسالان در آمریکا) در سال ۲۰۱۴ از لنز استفاده می کردند که دوسوم آن ها خانم بودند.

شناختن دسته بندی و انواع لنزها می تواند در کنار پزشک بهترین مشاور شما در هنگام خرید باشد. لنزها از لحاظ مواد سازنده، طول عمر لنز و طراحی، دسته بندی می شوند.

دسته بندی لنزهای چشمی از نظر مواد سازنده

یکی از مرسوم ترین روش های کاربردی دسته بندی لنزها که در موقع خرید لنز هم بسیار راهگشاست، مواد سازنده آن هاست. لنزها براساس مواد سازنده آن ها به ۵ دسته تقسیم می شوند:

•         لنزهای نرم: این لنزها از مواد ژله ای ساخته شده اند که ترکیب آب و پلاستیک هستند و اصطلاحاً هیدروژل نامیده می شوند. این نوع لنزها بسیار نازک و انعطاف پذیر هستند و به راحتی روی سطح خارجی چشم قرار می گیرند. لنزهای نرم به دلیل منطبق شدن آسان بر چشم مصرف کننده، بسیار رایج هستند.
•         لنزهای سیلیکونی ( سیلیکون هیدروژل): نوع پیشرفته لنزهای نرم هستند و تفاوت آن ها منفذهای بیشتری است که روی سطح خود دارند و باعث رسیدن اکسیژن بیشتر به قرنیه می شوند. این منافذ کمک می کنند تا لنزها برای مدت طولانی تری قابل تحمل باشند و احساس راحتی بیشتری را به مصرف کننده می دهند. این نوع لنز امروزه رایج ترین لنز در آمریکا است.
•         لنزهای نفوذپذیر گازی (GP یا RGP): این نوع لنز، جنس سختی دارد و در دسته لنزهای سخت قرار می گیرد و مشابه لنزهای PMMA است که در ادامه آن ها را نیز معرفی خواهیم کرد. تفاوت این لنزها با مدل های قدیمی خود نفوذپذیری آن ّهاست که باعث اکسیژن رسانی بهتر به قرنیه می شود. در حقیقت با ورود این لنزها به بازار لنزهای PMMA از رده خارج شدند. این لنزها به دلیل سختی بیشتر نسبت به لنزهای هیدروژلی به زمان بیشتری برای عادت کردن نیاز دارند اما بنا بر ماهیت سخت شان دید شفاف تری را نسبت به انواع هیدروژلی ممکن می سازند.
•         لنزهای هیبریدی: این لنزها قرار است رقیبی برای لنزهای هیدروژلی و نفوذپذیر گازی باشند. لنز هیبریدی همانطور که از اسمش پیداست ترکیبی از دو نوع لنز هیدروژل و نفوذپذیر گازی است. هسته این لنزها از جنس کریستال شفاف نفوذپذیر گاز است و اطراف آن دنباله ای از جنس هیدروژل افزوده شده است. علی رغم این ویژگی ها به دلیل عادت کردن سخت مصرف کننده در حد لنزهای نفوذپذیر گازی و قیمت بالای این لنزها، چندان مورد توجه قرار نگرفتند.
•         لنزهای PMMA: این نوع لنزها از پلاستیک های شفاف سخت با جنس پلی متیل متاآکریلات ساخته شده اند و به لنزهای سخت معروف هستند. این لنزها از شفافیت تصویر عالی برخوردار هستند اما به دلیل نفوذناپذیر بودن نسبت به اکسیژن چشم را خسته می کنند و عادت کردن به آن ها نیز سخت است. امروزه این لنزها با مدل های نفوذپذیر گاز (GP) جایگزین شده اند.

در هنگام انتخاب جنس لنز دقت داشته باشید که چشم تنها عضو بدن است که اکسیژن را مستقیم از هوای محیط دریافت می کند. پس لنزی را انتخاب کنید که بهترین اکسیژن رسانی را به قرنیه شما انجام دهد. از میان انواع لنزهای بالا، لنزهای هیدروژل سیلیکونی رایج ترین هستند و به ترتیب پس از آن لنزهای هیدروژل و نفوذپذیر گازی بیش ترین کاربرد را دارند.

روش دیگر دسته بندی لنزها براساس طول عمر آن هاست. بر این اساس لنزها به دو دسته: مصرف روزانه و مصرف طولانی مدت تقسیم می شوند. در گذشته مرسوم بود که لنزها در طول روز و زمان بیداری مورد استفاده قرار می گرفتند و به هنگام خواب از چشم برداشته و پس از بیدار شدن مجدداً روی چشم قرار داده می شدند. امروزه با ورود مدل های جدید، اغلب لنزها قابلیت استفاده طولانی مدت و حتی در هنگام خواب را دارند و برخی مدل های برندهای معتبر مثل بوش اند لامب (Bausch and Lomb) قابلیت ماندن روی چشم، به مدت ۳۰ شبانه روز متوالی را دارند.

زمان مناسب برای تعویض لنز چه زمانی است؟

حتی لنزها هم پس از مدتی دچار تاری و افت کیفیت می شوند. لنزها با توجه به جنس و نوع کاربردشان با خرابی و افت کیفیت همراه هستند. در چنین شرایطی لنزها باید تعویض شوند (لنزهای نرم بیشتر دچار این افت کیفیت می شوند) و توجه داشته باشید که این افت کیفیت می تواند باعث بروز مشکلات بینایی شود. می توان با تعویض لنز علاوه بر بینایی بهتر از مشکلات بعدی جلوگیری به عمل آورد.

لنزهای نرم براساس جنس سازنده شان به دسته های زیر تقسیم بندی می شوند:

•         لنزهای یکبار مصرف: این لنزها باید پس از یک روز استفاده دور انداخته شوند و از لنز جدید استفاده شود.
•         لنزهای قابل تعویض: این نوع لنزهای نرم معمولاً به مدت دو هفته قابل استفاده هستند و باید در همین مدت یا زودتر تعویض شوند.
•         لنزهای قابل تعویض مکرر: این لنزها را می توان به مدت یک ماه یا کمتر استفاده کرد.
•         لنزهای سنتی و رایج: این دسته را می توان هر شش ماه یکبار یا بیشتر استفاده و سپس آن ها را تعویض کرد.

لنزهای نفوذپذیر گاز (GP) در مقابل آلودگی و آسیب ها نسبت به لنزهای نرم مقاوم تر هستند و نیاز به تعویض کمتری دارند. این لنزها را می توان یک سال یا بیشتر مورد استفاده قرار داد و معمولاً شرایط تعویض شان بسته به صلاح دید مصرف کننده است.

جالب است بدانید لنزها از لحاظ نوع طراحی هم به انواع مختلفی تقسیم می شوند که عبارتنداز:

•         کروی: لنزهای معمولی طبی و زیبایی
•         دو کانونی: این لنزها برای افرادی که هم دوربینی و هم نزدیک بینی دارند به کار می رود
•         ارتوکراتولوژی: لنزهایی هستند که گاهی حتی فقط برای زمان خواب تجویز می شوند و برای محافظت از چشم پس از اعمال جراحی یا بهبود مشکلات بینایی مثل نزدیک بینی استفاده می شوند. این نوع لنز برای اصلاح عیوب انکساری (مشکلات بینایی) در کودکان و نوجوانان هم مورد استفاده قرار می گیرد.
•         هلالی (توریک): این لنزها به طور ویژه برای چشم های آستیگمات طراحی می شوند. البته برای نزدیک بینی و دوربینی نیز کاربرد دارند.